Passie is niet te koop

Erik’s passie vind je niet in de hal die alles verkoopt. Wél een bijzonder verhaal.

“De buurmans grond komt maar één keer te koop.” Met deze nuchtere wijsheid kocht Erik Lanting het terrein tegenover zijn grenssupermarkt in Siebengewald. Een risicovolle zet die de basis legde voor een bloeiend winkelcentrum. Opgroeien in een ondernemersfamilie gaf hem een voorsprong, maar zonder de juiste drive was het nooit gelukt. “Als er geen passie is, ga je het niet redden.”

 

Handelen op het snijvlak van culturen

Van het Achterhoekse Meddo via Kaapstad naar Siebengewald in het noorden van Limburg. Het lijkt een vreemde reis, maar voor Erik was het een logische route. Als student in Zuid-Afrika raakt hij gefascineerd door culturele verschillen in koopgedrag. Het brengt hem na zijn studie naar het dorpje pal aan de Duitse grens, waar hij de kleine grenssupermarkt H & P koopt.

Waar anderen vooral beperkingen zien, ontdekt Erik mogelijkheden: hij gooit direct op zondag de deuren van zijn supermarkt open. Een gouden zet, want de Duitsers steken zondags massaal de grens over voor koffie, sigaretten en brandstof. Maar met zijn scherpe blik op de toekomst weet hij ook: dit verdienmodel heeft een houdbaarheidsdatum. “Ik had een ander plan nodig om 15 jaar later nog succesvol te zijn. Ik dacht aan een winkelcentrum,” zegt Erik. 

Ondernemen is risico’s nemen

Als de meubelzaak tegenover zijn supermarkt te koop komt, aarzelt hij geen moment. “Ja, het was een groot risico. Maar dat is ondernemen.”

Met een deel van het terrein begint hij een testwinkel: de Haldie. Het assortiment is een mix tussen Action en Kruidvat, gericht op non-food. Het blijkt een dubbelzijdig zwaard. “De naam staat voor: de hal die alles verkoopt. Toen we de Haldie openden, steeg de omzet van de supermarkt ook met tien procent.”

Zijn succes trekt andere ondernemers aan: door de jaren heen openen meerdere ondernemers een winkel in het complex. Het winkelcentrum is een feit én de omzet van de supermarkt blijft daardoor ook stijgen. Over de kansen die hij voor andere ondernemers creëert door ze een plek in zijn concept te gunnen, zegt hij: “We versterken elkaar door te zorgen voor diversiteit. Als je allemaal hetzelfde verkoopt, werkt het niet.”

Tegenslag als springplank

De groei lijkt geen grenzen te kennen: “We hadden op zondag winkelkarretjes en parkeerplaatsen tekort,” herinnert Erik zich. Het volgende plan is dus een grotere supermarkt bouwen.

Sommigen vinden het een bizarre stap, in zo’n klein dorp. Voor Erik is het een logische vervolgstap. Hij stuit eerst op tegenwerking, maar zegt daarover: “Je kunt elk probleem als een probleem zien, maar ook als een uitdaging.” 

Met een doordachte aanpassing van het bestemmingsplan weet hij de gemeente en de concurrentie te overtuigen: de nieuwe locatie wordt niet alleen een supermarkt, maar biedt ook ruimte voor andere voorzieningen waar het dorp behoefte aan heeft. Door open kaart te spelen over zijn plannen creëert hij uiteindelijk draagvlak bij de tegenstanders. Zijn doorzettingsvermogen leidt in 2018 tot de kroon op zijn werk: Erik wint de Ondernemersprijs van het Land van Cuijk en Noord-Limburg.

Anderen helpen groeien

In 2020 neemt Erik een rigoureus besluit: hij verkoopt de supermarkt. Erik: “Ik dacht wel tot mijn zestigste bezig te zijn met mijn plan. Maar op mijn veertigste had ik al 95% van mijn doelen afgevinkt. Ik voelde me een beetje doelloos.” Waar hij dan wél voldoening uit haalt? Investeren in andere bedrijven. Niet alleen financieel, ook strategisch. Zo helpt hij met businessplannen, marktanalyses en strategische beslissingen – precies waar hij zelf zo goed in bleek te zijn. 

Zijn tip? “Doe niks waar je geen zin in hebt. Want – en ik kan het niet vaak genoeg zeggen – : zonder passie ga je het niet redden.”

Ondernemerstip

Zijn ondernemerstip? “Doe niks waar je geen zin in hebt. Zonder passie ga je het niet redden.”
Benieuwd naar meer details van dit bijzondere ondernemersverhaal? Luister naar de volledige podcast!

 

Beluister de podcast

Interview: Puck Senders & Erik Wille
Audio/video: Ruben Jansen
Fotografie: John Smits – Bonapictura
Tekst: Susanne Bosscha